Full text: Kinder- und Hausmärchen

De Vagel atotrft flöög wech, un sett't sik up enen Goldsmidt 
svn Huus, un füng an to singen 
'mein Mutter der mich schlacht, 
mein Vater der mich aß, 
mein Schwester der Marlenichen 
sucht alle meine Benichen, 
bind't sie Ln ein seiden Tuch, 
legt's unter den Machandclbaum. 
Kywitt, kywitt, wat vör'n schöön Vage! bütt tf! ’ 
De Goldsmidt stet in syn Waarkstäd, un maakd ene gollne 
Kede, do höörd he den Dagel, de up syn Dack seet, un süng, un 
dat dünkd em so schoön. Do stünn he up, un as he äwer den 
Süll güng, do vorlöör he eenen Tüffel. He güng awer so recht 
midden up de Strat hen, eenen Tüffel und een Sock an: syn 
Schortfell hadd he vor, un in de een Hand hadd he de golln 
Kede, un in de anner de Tang; un de Sünn schynd so hell up 
de Strat. Door güng he recht so staan, un seeg den Dagel an. 
'Vagel,' secht he do, 'wo schoön kanst du singen! Sing my dat 
Stück nochmaal.' 'Ne,' secht der Vagel, 'twemaal sing ik nich 
umsünst. Gis my de golln Kede, so will ik dy't nochmaal singen? 
'Door,' secht de Goldsmidt, 'hest du de golln Kede, nu sing wo 
dat nochmaal.' Do köhm de Vagel, und nöhm de golln Kede so 
in de rechte Poot, un güng vör den Goldsmidt sitten, un süng 
'mein Mutter der mich schlacht, 
wein Vater der mich aß, 
mein Schwester der Marlenichen
	        

Note to user

Dear user,

In response to current developments in the web technology used by the Goobi viewer, the software no longer supports your browser.

Please use one of the following browsers to display this page correctly.

Thank you.