Full text: Kinder- und Haus-Märchen (Bd. 2)

— 248 — 
Wunden. Do neidigt (nöthigt) st em, he mög do bliewen, „ni, 
ick bliewe nig bie ju, un wat ick sin, Zeit ju nig an." Do küm. 
met em de wilde Mann wier entgiergen un deih alle dat Volk 
wier in den Berg un he genk wier up sin Perd sitten un genk 
wier noh Hues. Do lachten de Luide un segden: „do kömmt 
usse Hunkepus wier an, wo heft du doh lägen un fchlopen?" He 
seg: „ick heve förwohr nig slopen, nu is ganz Engelland gewum 1 
nen un et is en wehren Frerden (Frieden)." 
Do segde de Kaiser von den schönen Ritter, de em hev bie- 
flohen; do seg de junge Mann to en Kaiser: „wöre ick nig bie 
ju west, et wöre nig guet gahen." Do will de Kaiser em wat 
upn Buckel gierwen, „ji, seg he, wenn ji dat nig gleiwen willt, 
will ick ju minen Arm wiesen;" un affe he den Arm wiest un 
affe de Kaiser de Wunde süt, do wert he gans verwündert un 
segd: „vlllicht büst du Gott sölvst ader en Engel, den mie Gott 
toschickt hev" un bat em üm Verzeihnüß, dat he so grov met em 
handelt hädde, un schenket em sin ganse Kaisers Gut. Un de 
wilde Mann was erlöset un stund äse en grauten König för 
em un vertelde em de ganse Sacke, un de Berg was en gans 
Königs-Schloß un he trock met sine Frau derup, un lerweten 
vergnögt bis an eeren Daud.
	        

Note to user

Dear user,

In response to current developments in the web technology used by the Goobi viewer, the software no longer supports your browser.

Please use one of the following browsers to display this page correctly.

Thank you.